Во процесот на воспитување, возрасните често несвесно користат пристап што дава брзи резултати: стравот. Детето престанува со однесувањето, ситуацијата се смирува и на прв поглед изгледа дека сме постигнале успех.
Но вистинското прашање не е дали детето престанало.
Вистинското прашање е: дали детето научило или само се исплашило?
Оваа разлика има долгорочно влијание врз развојот на детето.
Зошто стравот создава послушност, но не и самостојност
Кога детето реагира од страв, неговиот фокус не е на разбирање. Фокусот е на избегнување на негативна реакција. Во таква состојба, детето учи како да избегне казна, но не и зошто одредено однесување не е соодветно.
Ова создава послушност што зависи од присуството на авторитет.
Детето се однесува „правилно“ кога возрасниот е таму. Но кога контролата исчезнува, исчезнува и однесувањето, бидејќи не е изградено внатрешно разбирање.
Ова значи дека детето не развило внатрешна саморегулација, туку зависност од надворешна контрола.
Што се случува кога детето учи да размислува
Кога му објаснуваме на детето, кога поставуваме јасни граници со објаснување и кога му даваме време да разбере, му помагаме да развие внатрешни механизми за контрола.
Детето почнува да:
- разбира последици
- развива чувство за одговорност
- носи одлуки самостојно
- гради самодоверба
Овој процес е побавен, но резултатите се подлабоки и трајни.
Детето не се однесува соодветно затоа што се плаши, туку затоа што разбира.
Вистинскиот резултат од воспитувањето се гледа кога возрасниот не е присутен
Клучниот показател за развиена самостојност е однесувањето на детето кога нема надворешна контрола.
Дете што е воспитано преку страв ќе се води од избегнување на казна.
Дете што е воспитано преку разбирање ќе се води од внатрешни вредности и разбирање на правилата.
Ова е основата на емоционалната зрелост и психолошката стабилност.
Улогата на возрасниот во развојот на детската самостојност
Целта на воспитувањето не е само да се постигне моментална послушност. Целта е да се развие способност кај детето да размислува, да разбира и да носи одлуки.
Ова бара:
- јасни и конзистентни граници
- објаснување наместо заплашување
- трпение
- доверба во детската способност за учење
Преку овој пристап, детето развива внатрешна стабилност, а не зависност од надворешна контрола.
Заклучок: стравот создава контрола, размислувањето создава стабилност
Стравот може да создаде брза послушност, но не создава долгорочен развој.
Размислувањето, разбирањето и постепеното градење на самостојност создаваат возрасни личности што се сигурни, стабилни и способни да носат одлуки.
Во воспитувањето, нашата улога не е само да контролираме однесување. Нашата улога е да развиваме способност за размислување.