НЕ, целта не е ПОСЛУШНО ДЕТЕ!

100

Сите ние, во оние денови кога сме преморени, посакуваме само една работа: детето да нè послуша од прва. Да ги собере играчките без приговор, да облече јакна без дебата и да не прашува „Зошто?“ по стоти пат.

​Но, дали некогаш сте застанале да размислите што всушност вежба детето кога е „премногу послушно“?

​Замката на послушноста

​Послушноста честопати е погодна за нас, возрасните. Ни го олеснува денот, ја намалува бучавата и ни дава чувство на контрола. Меѓутоа, сликите што ги гледаме погоре нè потсетуваат на една сурова вистина. Послушното дете учи:

  1. ​Да не противречи (дури и кога нешто не е во ред).
  2. ​Да не изразува несогласување.
  3. ​Да ја потиснува сопствената волја.

​Кога бараме слепа послушност, ние несвесно го тренираме детето да молчи кога не се согласува и да не поставува прашања. Прашањето е: Дали е тоа вештината која му е потребна за да успее во реалниот свет како возрасен?

​Силата на самостојното дете

​Од друга страна, „тешкото“ дете – она што постојано прашува „Зошто?“, она што знае цврсто да каже „НЕ“ и она што има свое мислење – всушност вежба за животот.

Самостојното дете е она коешто утре:

  • Ќе поставува граници: Нема да дозволи другите да го искористуваат.
  • Ќе носи одлуки: Нема да чека некој друг да му каже што да прави.
  • Нема да следи слепо: Ќе има капацитет да препознае лоши влијанија.
  • Ќе размислува критички: Ќе го анализира светот околу себе наместо само да го прифаќа.
  • „Послушноста создава удобност за возрасниот. Самостојноста создава свесност кај детето.“
    ​Што ти е поважно?​Рпротеините често се на крстопат. Дали ќе изберат кратки патеки за денешниот мир, или ќе инвестираат во карактерот на детето за неговата иднина?​Целта на родителството не треба да биде создавање на дете кое само ги извршува наредбите. Нашата мисија е да одгледаме личност која ќе биде доволно храбра да му се спротивстави на светот кога е потребно, и доволно свесна за да ја знае својата вредност.​Следниот пат кога вашето дете ќе ви каже „НЕ“ или ќе ве праша „Зошто мора така?“, наместо да се изнервирате, насмевнете се. Тоа е знакот дека одгледувате лидер, а не следбеник.